Mite çeşitlerinin sayısı 10 milyon civarında.Çok değişik ve çeşitli yaşam biçimleri bulunuyor.Kimi açık havada kimi çiçeklerde ,kimide diğer miteların üzerinde yaşıyor.İnsan vücudunda yaşayan 3 çeşidi olmasına rağmen bütün çeşitleri insan sağlığını tehdit ediyor ve yaşadığımız evimizde yüzlerce çeşiti bulunuyor.Kıl mite’ları:kılsal bölgelerde kıl diplerinde yaşarlar,sivilcelere ince kırışıklıklara ve kaşıntılara neden olurlar.Uyuz türü mite:cildin içine girerek beslenirler.acı ve kaşıntılara neden olurlar Ev tipi toz mite’ları:insanların sağlığına en zarar veren- Nemin yoğun olduğu yerler mite’lar için tam bir cennet .Özellerindendir.Hassas bünyeli insanlarda astıma neden olurlar

Ohio'da böcek uzmanı Emmett Glass'ın laboratuvarında geçenlerde garip bir şey oldu. Toz akarları petri kutusundan kaçtılar. 0,3 mm boyundaki bu canlılar oraya buraya kaçışacakları yerde laboratuvar masasının üstünde birbirlerine kenetlendiler. Glass akarların bu yöntemle su kaybetmeyi önlediklerini tahmin etti. Yıllardır biyologlar toz akarlarının nasıl ıslak kalabildiklerine
şaşmışlardır. Laboratuvarda nem % 50'nin altına düşünce akarlar kurur ve ölürler. Peki ev tozlarında insan derisinden dökülen parçaları yiyerek yaşayan ve allerjik astıma yol açan bu canlılar, evin içindeki nem % 50 altına düşünce nasıl yaşayabiliyorlar? Glass, akarların kurumamak için birbirlerini kucakladıklarını düşünüyor. Bunu ispatlamak için kümeleşmiş akarlardan birkaçını alarak düşük nemli bir ortama koydu ve sonra tarttı. Kümeleşmiş akarlarda su kaybı yalnız kalan akarlardakine göre yarı
yarıya daha azdı. Glass toz akarlarının nasıl kurumadan kalabildiklerini şöyle açıklıyor: "Toz akarlarının başlarının yaniarında tuz tutucu bezler vardır bunlar havadan su molekülleri emerek ağıza sifonlarlar. Toz akarları küme yaptıkları zaman, hemcinslerinden aşırı su depolamış olanların suyundan yararlanırlar". Glass, toz akarlarının kucaklaşma haberini birbirlerine feromonlarla ilettiklerini söylemekte, şimdi bu feromonları aramakta ve şöyle demektedir: "Asıl amacımız astımlı hastaları çok rahatsız eden bu zararlı hayvanları yok edebilmektir". Resimde bir toz akarının başı görülüyor.
(Discover, Eylül 1998; Bilim ve Teknik, Ekim 1998) 

.

EV TOZU AKARLARI
                                                                                    Gerçek olmasaydı,böylesine bir olaya inanmak mümkün değildi.Bilim uzun araştırmalar sonunda şu gerçeği yakaladı.Yatak çarşaflarının altında ancak mikroskopla görülen milyonlarca canavardan oluşan bir ordu her gece bizlerin yatağa yatmasını bekliyor.Ağzı sulanmış şekilde harekete geçen bu 8 ayaklı yaratıklar yatağın ve yastığın tozlu yüzeyleri üzerinde ilerliyerek herbiri insanın her gece döktüğü milyarlarca deri parçalarını aramaya koyuluyorlar.Öylesine küçüklerki bir yatakta ortalama 2 milyon adet bu yaratıklardan bulunuyor.inanmak güç ama uyuduğumuz yatağımızda yalnız değiliz milyonlarca minik canavarla uyuyoruz.Ayrıca biz uyurken acımasızca bize zarar veriyorlar.                              .   ..............

EN YAYGIN BÖCEKLER Bir saç telinin yarısı kadar boya ulaşabilirler.Ortalama 60 günlük bir ömürleri vardır.Bu süreci cildimiz,yataklar, koltuklar vs.. gibi yerlerde geçirirler.Deri döküntülerini yiyen mite bunu hazmettikten kısa bir süre sonra 20 mikron genişliğinde dışkı döküyor.Bu dışkının içinde insanda astıma neden olan glikoprotein bulunuyor

Ev Eklembacaklıları  Bir evin içinde farklı birçok omurgasız hayvan yaşayabilir ve bunların çoğu alerjen kaynağı olabilir. Astım gibi alerjik hastalıklarda yalnız iki grup eklembacaklı önemli rol oynar. Bunlar ev tozu akarları ve hamamböcekleridir

Bir evin içinde farklı birçok omurgasız hayvan yaşayabilir ve bunların çoğu alerjen kaynağı olabilir. Astım gibi alerjik hastalıklarda yalnız iki grup eklembacaklı önemli rol oynar. Bunlar ev tozu akarları ve hamamböcekleridir. Bunların önemli olmalarının nedeni, çok fazla sayıda bulunabilmeleridir. Bunun sonucu olarak proteinleri ev tozunda birikir. Diğer alerjenlerde olduğu gibi, alerjik etkiyi yapan, hayvanların kendisi olmayıp onlardan kaynaklanan ve suda çözünebilen proteinler içeren parçacıkların havaya karışmasıdır.Toz akarları, 1967'de Hollanda'da Voorhorst ve arkadaşları tarafından ev tozu alerjisinin en önemli öğeleri olarak ilan edildi. Bu araştırmacılar gösterdiler ki, ev tozu akarları, özellikle sıcak ve nemli evlerde, insan derisinden dökülen parçacıkları yiyerek çok fazla çoğalabilirler; yalnız şilteler ve yastıklarda değil, halılarda, koltuk ve kanepelerde, hatta giysilerde ve perdelerde bol miktarda bulunabilirler. Akarların çoğalmaları için en uygun koşullar, mantarlarınkine benzer: Sıcak ve nemli ortam.
.

1997'de bir Amerikalı ortalama olarak günün 23 saatini kapalı yerlerde geçirmişti. Ev içinde en iyi bilinen alerjen kaynağı kedidir (Felis domesticus). İnsanların % 6'sı kediye alerjiktir. Kedinin en önemli alerjeni, derideki yağ bezlerince salgılanan ve tüylere de bulaşan bir proteindir. Alerjen, kedinin tükürüğünde de vardır; ama bu o kadar önemli değildir. Kedinin alerjeni kanepelerin ve halıların üzerinde birikir; bunlar bu alerjen için bir depo görevi yaparlar. "Alerjen deposu" kavramı çok önemlidir; çünkü kedi evden uzaklaştırılsa bile alerjeni aylarca bu depolarda kalır. Ayrıca kedi alerjeni çok kolaylıkla havaya karışır; elektrik süpürgeleri, vntilatörler ve iklimlendiricilerin yarattığı hava akımı, hatta ev içindeki küçük hareketler bu alerjeni havaya karıştırır; alerjen havada saatlerce asılı kalır. Kediye alerjisi olan bir insan kedili bir eve girince, birkaç dakika içinde burnunda ve akciğerlerinde alerjik tepkiler başlar ve bazen bunlar o kadar şiddetli olur ki kişi o evi terk etmek zorunda kalır.
Kedi alerjeninden kurtulmanın yolu kediyi evden uzaklaştırmak ve evi baştan aşağı çok iyi temizlemektir. Kedi evde kalacaksa halıları ortadan kaldırmak, mobilyaların üstünü çok iyi temizlemek, kediyi haftada bir yıkamak veya silmek ve özel filtreli bir oda iklimlendiricisi  kullanmak gerekir.